Οι μουσικοί του δρόμου.

Κάθε πρωι που κατηφορίζω την πλ. Αριστοτέλους για να πάω στο γραφείο, εκεί στη γωνία με Βασ. Ηρακλείου, έξω από την Τράπεζα Πειραιώς, ένας άντρας όχι πάνω από 45 παίζει μελωδίες στην κιθάρα του, συνήθως ελληνικά: ρεμπέτικα και λαικά. Μπροστά του έχει ένα κεσεδάκι όπου μαζεύει τις εισπράξεις της ημέρας. Ακουμπισμένοι δίπλα του βρίσκονται οι πίνακες του. Συνήθως ζωγραφισμένα τοπία πάνω σε παλιά παντζούρια. Κάθε απόγευμα ένας γεράκος λίγο πιο πάνω παίζει -λίγο παράφωνα- στο βιολί του, μια από τις αγαπημένες μου μελωδίες το waltz 2 Jazz Suite του Shostakovich. Κάθε φορά την ίδια μελωδία. Παντου σε διάφορες γωνιές μουσικοί του δρόμου, προσπαθούν να βγάλουν τα προς το ζην παίζοντας και τραγουδώντας. Δε ξέρω γιατί, αλλά η συγκεκριμένη εικόνα με θλίβει. Περισσότερο και από την εικόνα των άστεγων που κοιμούνται στους δρόμους. Ϊσως γιατί η μουσική έχει τη δύναμη να φτάνει στα βάθη της ψυχής σου, εκεί όπου δε μπορεί να φτάσει η εικόνα που βλέπουν τα μάτια σου, και να αγγίξει ευαίσθητες χορδές, κάνοντας αυτό το περίφημο πνεύμα των Χριστουγέννων να μοιάζει φτωχό και ψεύτικο.

Όταν μια κοινωνία προσπαθεί να πιαστεί από μια χριστιανική γιορτή, ακόμα κι αν θεωρείται η μεγαλύτερη χριστιανική γιορτή αγάπης, για να πάρει κουράγιο, να σταθεί όρθια και να δώσει απαντήσεις, θεωρώ ότι κάτι κάνει λάθος. Το να ανταλλάσεις ευχές και ευχολόγια είναι μια εύκολη, ανώδυνη -ατομικά κοινωνικά και πολιτικά- διαδικασία, καθυσηχαστική της συνειδήσεως. Επί της ουσίας όμως παραμένει γράμμα κενό, όσο δε συνοδεύεται από πράξεις. Πράξεις αγάπης, όπως προσφορά, αλληλεγγύη και διεκδίκηση δικαιωμάτων, που πρέπει να γίνονται όλο το χρόνο. Σα να έχουμε κάθε μέρα χριστούγεννα.

Ευτυχώς που υπάρχουν οι μουσικοί και η μουσική των δρόμων για να ξυπνάνε αυτά που αφήνουμε να κοιμούνται μέσα μας, μη τυχόν και ξεβολευτούμε από την επίπλαστη ησυχία μας.

ΒΕΛΙΓΡΑΔΙ (η λευκή πόλη)

Έφτασα στο Βελιγράδι ένα πρωινό του Ιούλη του 2009. Ως πτυχιούχος Πανεπιστημίου είχα κάνει αίτηση υποτροφίας για τα προγράμματα ανταλλαγών στα πλαίσια διμερών μορφωτικών συμβάσεων για θερινά μαθήματα γλώσσας και την είχαν κάνει δεκτή. Επέλεξα τη Σερβία και το Βελιγράδι, αφενός λόγω συμπάθειας προς τη συγκεκριμένη χώρα που τόσα είχε υποφέρει από τον πόλεμο, αφετέρου γιατί υπήρχαν αρκετές θέσεις αρά πιο πιθανό να με δεχτούν.

Κι επειδή ο κόσμος είναι μικρός, μία κοπέλα που συμμετείχε και παλιά σε παρόμοιο πρόγραμμα, μαζί με τη φίλη μου την Πέρη (επι τριετία διπλανή μου στο θρανίο στο Λύκειο), και η οποία επίσης θα συμμετείχε στο ίδιο πρόγραμμα, βρήκε το τηλέφωνό μου και με πήρε και κανονίσαμε να πάμε μαζί.

Το πρωινό ήταν ζεστό και φωτεινό. Πήραμε ταξί από το αεροδρόμιο μέχρι τη φοιτητική εστία. Το δωμάτιο ήταν μεγάλο με δικό του μπάνιο κι ένα κουζινάκι. Κουτσά στραβά συνεννοηθήκαμε με τον υπεύθυνο στην υποδοχή, ανεβήκαμε σε ένα λεωφορείο και βρεθήκαμε στη Φιλοσοφική Σχολή.

Για μένα η όλη εμπειρία ήταν σαν ένα μίνι erasmus. 5 χρόνια στο πανεπιστήμιο απορροφημένη στα συνδικαλιστικά και κομματικά δρώμενα ούτε που σκεφτόμουν το πρόγραμμα erasmus.Πόσο μονοδιάστατη φοιτητική ζωή έκανα! Μετά την αποφοίτηση το είχα μετανιώσει που δεν είχα ζήσει αυτή την εμπειρία. ¨Ετσι στα 28 είπα να το ζήσω σε σμίκρινση τουλάχιστον από άποψη χρόνου. Ήμουν από τους μεγαλύτερους εκεί. Τα περισσότερα παιδιά... ήταν παιδιά...18 -20 χρόνων, πάνω στην τρέλα της νιότης. Party, βόλτες, ποτό, έρωτες. Τα ζούσαν όλα και τα ζούσαν έντονα,όπως έντονα ζούνε όλοι οι νέοι σε αυτή την ηλικία, ειδικά οι φοιτητές που η μόνη τους ανησυχία είναι η εξεταστική. Παιδιά από διάφορα κράτη: Τσεχία, Ιταλία, Γαλλία, Αγγλία, Πολωνία, Ουγγαρία κλπ. Τα περισσότερα έκαναν Βαλκανικές σπουδές. Λίγοι ήμασταν αυτοι που είχαμε σπουδάσει κάτι άλλο και ήμασταν εκεί, ο καθένας για διαφορετικούς λόγους. Τα βράδια μαζευόμασταν στον κήπο της εστίας και μιλούσαμε για διάφορα. Λίγα αγγλικά, λίγα γαλλικά, λίγα σέρβικα, και πολλή παντομίμα, καταφέρναμε να συνεννοηθούμε. Όταν θέλεις πραγματικά να επικοινωνήσεις με τον άλλον η διαφορετική γλώσσα δεν αποτελεί εμπόδιο. Αυτά που εμποδίζουν την επικοινωνία είναι οι προκαταλήψεις μας, ο ρατσισμός που υποβόσκει μέσα μας, οι παρωπίδες, τα κόμπλεξ ανωτερότητας ή κατωτερότητας και οι μάσκες που φοράμε, κρύβοντας τον πραγματικό εαυτό μας, Αλλά ευτυχώς η αγάπη, η ευγένια, η καλοσύνη και το να στέκεις απέναντι στον άλλο καλοπροαίρετα πάντα ανοίγουν δρόμο. Νομίζω ότι οι ξένοι όταν ακούν Ελλάδα τα πρώτα πράγματα που τους έρχονται στο μυαλό είναι ο ήλιος, η θάλασσα και το συρτάκι. (εννοείται ότι το χορέψαμε στο πάρτυ αποχαιρετισμού)

Τα μαθήματα για εμάς τους αρχάριους ήταν 3 ώρες το απόγευμα, οπότε είχαμε όλα τα πρωινά και τα δειλινά ελεύθερα να περιπλανηθούμε στην πόλη. Από το πάρκο Kalemegdan με το κάστρο που στέκει φρουρός πάνω από το σημείο όπου συναντιούνται και αγκαλιάζονται τα δύο ποτάμια που διασχίζουν το Βελιγράδι, Δούναβης και Σάβα,

τον ζωολογικό κήπο, τον πεζόδρομο knez Mihailova γεμάτο με καφέ, μαγαζιά, βιβλιοπωλεία, και καλλιτέχνες του δρόμου,

όπου βολτάραμε συνήθως μετά το μάθημα τρώγοντας υπέροχο χύμα παγωτό (sladoled) ή νοστιμότατη pljeskavica, (σάντουιτς σε ψωμάκι με μπιφτέκι και ό,τι άλλο τραβάει η ψυχούλα σου) και καταλήγαμε πάντα στο αγαπημένο Kalemegdan, μέχρι τη μποέμικη συνοικία της Skadarlija που θύμιζε Μονμάρτη, τον υπέροχο βοτανικό κήπο και τη μεγάλη λεωφόρο Bulevar Kralja Aleksandra με τα κτίρια του Πανεπιστημίου, (Σχολές, Βιβλιοθήκη κτλ), τη συνοκία Terazije που διασχίζει η Kralja Milana, με τα ξενοδοχεία όπως το Hotel Mockva, ένα υπέροχο κτίριο των αρχών του 20ου αιώνα, το παλιό παλάτι και άλλα κρατικά κτίρια, δρόμοι που περπατούσαμε μερικές φορές όταν γυρνούσαμε με τα πόδια στην εστία, το ναό του Αγ. Μάρκου,

και τον μεγαλοπρεπή ναό του Αγίου Σάββα (Sveti Savva) τον μεγαλύτερο ορθόδοξο ναό στα Βαλκάνια,

το Βελιγράδι είναι μια πόλη ζωντανή, περήφανη και με αξιοπρέπεια. Το ίδιο είναι και οι κάτοικοί του. Ζωντανοί, υπερήφανοι παθιασμένοι και αξιοπρεπείς παρόλα τα δεινά που τράβηξαν, έναν εμφύλιο πόλεμο, έναν ανηλεή βομβαρδισμό επί 78 μέρες από τους “πολιτισμένους” Ευρωπαίους και Αμερικάνους, και μετά τη φτώχεια με έναν πληθωρισμό να έχει εκτοξεύσει τις τιμές στα ύψη και την αξία του νομίσματος να έχει ισοπεδωθεί.

Με τα κατεστραμμένα κτίρια να στέκουν πληγές ανοιχτές και τα μνημεία να θυμίζουν τις μαρτυρικές μέρες, (πχ το μνημείο για τους 16 δολοφονημένους εργαζόμενους στην κρατική τηλεόραση στις 23/4/99, στο πάρκο Tasmajdan) η Λευκή πόλη (Beograd) κατάφερε να αντέξει και να πατήσει στα πόδια της.

 Με τα  πολλά μουσεία, αδιάψευστοι μάρτυρες του παρελθόντος  Εθνικό μουσείο, εβραϊκό μουσείο, εθνογραφικό μουσείο, το μουσείο του Νίκολα Τέσλα, και φυσικά το μουσείο (πρώην γιουγκοσλαβικής) ιστορίας με ένα ολόκληρο τμήμα αφιερωμένο στον μεγάλο ηγέτη Τίτο, όπου βρίσκεται και ο τάφος του (αν είναι όντως θαμμένος εκεί), όπου ανάμεσα στα δώρα των διαφόρων ηγετών προς τον Τίτο, είναι και μια πέτρα από το φεγγάρι δώρο του Αμερικανού προέδρου Νίξον.

Και το ελληνικό ενδιαφέρον, ο πύργος Νεμπόισα όπου φυλακίστηκε και δολοφονήθηκε ο Ρήγας Φερραίος μαζί με τους καστοριανούς αδερφούς Εμμανουήλ.

Και την Ada Ciganlija ένα πάρκο αναψυχής με τεχνητή πλαζ, για βουτιές στον Σάβα.

το Βελιγράδι δε σε αφήνει να βαρεθείς. Έχει πολλά να σου δείξει και ακόμα περισσότερα να σου διδάξει. Αρκεί να πας με ανοιχτά μάτια και αυτιά.

Η εικοσαήμερη διαμονή μου στο Βελιγράδι, ήταν από τις πιο ευτυχισμένες περιόδους της ζωής μου. Με μερικά από τα παιδιά κρατήσαμε επαφή. Ευτυχώς υπάρχει το διαδίκτυο και ειδικά το facebook που βοηθάει στην επικοινωνία, όσο μακριά και αν είναι ο ένας από τον άλλο. Η γαλλιδούλα Αλίς (που την λέω μικρή μου Αλίς (ma petite Alice) -λογικό αφού την περνάω σχεδόν 10 χρόνια) γλύτωσε από θαύμα από τη σφαγή του ISIS στο θέατρο Bataclan του Παρισιού, όπου είχε πάει να δει το αγαπημένο της συγκρότημα. Τραγική ειρωνεία, στο προφίλ της πριν πάει έγραψε ότι πάει να συναντήσει το διάβολο... και όντως τον συνάντησε! Η επίσης γαλλίδα Ellie βρήκε δουλειά στη Σερβία, μετά στη Μολδαβία και στη Ρωσία, αφού στη Γαλλία είναι αδύνατο να βρει. Ο τσέχος Samuel λατρεύει το ραγκμπι και θεωρεί το ποδόσφαιρο άθλημα για αριστοκράτες... και ο αγαπημένος Marco ο ιταλό-σλοβένος ( ένα σύντομο ειδύλλιο, που ξεκίνησε διαδικτυακά, πέρασε από ένα ευτυχισμένο ανοιξιάτικο δεκαήμερο στην Ιταλία, και στις δαλματκές ακτές και κατέληξε στο χωρισμό. The fairytale gone bad. )

Είναι μερικοί τόποι, που η ενέργειά τους ταιριάζει με τη δική σου. Που σε δέχονται, σε αγκαλιάζουν, σε γεμίζουν τόσο που ακόμα και αν τους επισκέπτεσαι για πρώτη φορά, να τους νιώθεις οικείους. Μια τέτοια πόλη είναι για μένα το Βελιγράδι. Μια πόλη όμορφη, θετική, αξιοπρεπής, που ο ρυθμός της συντονίζεται με τον δικό μου και το τραγούδι της μιλάει στην καρδιά μου. Μια πόλη στην οποία ένιωσα από την πρώτη στιγμή ότι ταίριαζα απόλυτα και που θα ήθελα κάποια στιγμή να επιστρέψω. Και το μόνο που μπορώ να πω μετά από τις πλούσιες εμπειρίες που μου χάρισε είναι ένα απλό Hvala Beograd!

44 χρόνια από τη δολοφονία του Che Guevara (09/10/1967)

08/10/2011

Το πρόσωπό του έγινε αφίσα σε εκατομμύρια νεανικά (και μη) δωμάτια, έγινε πόστερ, έγινε φωτογραφία, τυπώθηκε σε δισεκατομμύρια μπλουζάκια, έγινε ενα κερδοφόρο εμπόρευμα. Ο σοσιαλιστής-ιδεαλιστής γιατρός από την Αργεντινή που συνέδεσε το όνομα του με τη μεγάλη κουβανική επανάσταση στη δικτατορία του Μπατίστα,  έγινε γρήγορα θρύλος και μετά τη δολοφο...νία του πέρασε στη σφαίρα του μύθου..  Το όνομα του έγινε τραγούδι στα χείλη των απανταχού εξεγερμένων και επαναστατημένων..

ΑΝ ζούσε σήμερα ο Τσε θα ήταν 83 ετών.. Πιθανότατα θα δυσανασχετούσε με το ανελεύθερο καθεστώς στην Κούβα του συναγωνιστή του Κάστρο, με τη φτώχεια, την πείνα, και την ομοφοβία, την εφηβική πορνεία για μια χούφτα δολάρια...  Με τον Τσάβες στη Βενεζουέλα, με την μετεξέλιξη της κομμουνιστικής Κίνας σε ανερχόμενη ιδιότυπη καπιταλιστική δύναμη. Θα έβλεπε την κατάρρευση του  Υπαρκτού Σοσιαλισμού στις χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ, εν μία νυκτί.  Θα  έβλεπε την εξέλιξη του καπιταλισμού στις ανεπτυγμένες χώρες σε εναν άκρατο νεοφιλελευθερισμό που οδηγεί τους μη προνομιούχους στη φτώχεια και στην εξαθλίωση. Θα έπαιρνε σίγουρα μέρος και θα ηγούνταν του κινήματος των αγανακτισμένων. Ίσως έκανε πορεία έξω από τη Γουόλ Στρητ.   Θα στενοχωριόταν για την χρεοκοπία της πατρίδας του της Αργεντινής. Αλλά από την άλλη ίσως και να ένιωθε υπερηφάνια για το πώς αυτή η χώρα από το απόλυτο μηδέν αρχίζει να ξαναχτίζει τον κόσμο της.
Αλλά πάλι ίσως Όχι.
Σημασία έχει που ακόμα και σήμερα 44 χρόνια μετά τη δολοφονία του  ο Τσε συνεχίζει να εμπνέει. Μπορεί λιγότερο απ' ότι παλαιότερα. Παραμένει όμως επίκαιρος. Παραμένει συνώνυμο της επανάστασης, ενάντια σε κάθε μορφή καταπίεσης.
Παραμένει EL CHE!

Περί Eurovision

22/05/2013

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, κάθε χρόνο βλέπωανελλιπώς Eurovision. Ότανμάλιστα ήμουν πιτσιρίκα με τα δυο μου αδέλφια παίρναμε χαρτί και μολύβι καιψηφίζαμε κιόλας.
Μπορεί με τα χρόνια ο διαγωνισμός να εξελίχθηκε ή μάλλον να εκφυλίστηκεσε  ένα show πολύ ή λίγο φαντασμαγορικό, μεστοιχεία κιτς, φαντεζί ή πιο φουτουριστικά και κυρίως σε έναν διαγ...ωνισμό πουαποδεικνύει την εμπορευματοποίηση της μουσικής. Το γεγονός ότι ολοένα καιπερισσότερες χώρες επιλέγουν να διαγωνιστούν με αγγλικό στίχο σε μουσική που δεθυμίζει καθόλου τη διαγωνιζόμενη χώρα, όπως επίσης και το γεγονός ότι ηψηφοφορία γίνεται κατά βάση με  πολιτικάκριτήρια (ψήφο στους γείτονες πχ) καταδεικνύει το πόσο σημαντικό είναι τοκέρδος και το πόσο ισοπεδωτικά κατά μία άποψη λειτουργεί αυτό για τη μουσική.Καταδεικνύει επίσης ότι ο θεσμός μόνο ενωτικά δε λειτουργεί.

Επιπροσθέτως δε στην αγωνία τους κάποιες χώρες να πάρουν τηνπρωτιά στέλνουν το βαρύ πυροβολικό, δηλαδή ονόματα με μεγάλη ιστορία στο χώροτης μουσικής, με κομμάτια όμως  αμφιβόλουποιότητας. πχ Bonnie Tyler,Patricia Kaas κτλ…
Το «άρτος και θεάματα» είναι ένας αποτελεσματικός τρόπος νακρατά τον κόσμο καθηλωμένο, αποχαυνωμένο, μακριά από επικίνδυνες για το σύστημασκέψεις. Τα ποσά δε που δαπανώνται κάθε χρόνο για το συγκεκριμένο σόου,οργάνωση και συμμετοχή, είναι,  στηνεποχή της μεγάλης κρίσης που βιώνει όλη η Ευρώπη, τουλάχιστον σκανδαλώδεις καιπροκλητικά.
Στη Eurovision, ως θεσμός, αν θέλαμε πραγματικά να είναιένας πανευρωπαϊκός διαγωνισμός τραγουδιού και μουσικής, που θα συμβάλλειαποτελεσματικά στην προώθηση και εμπέδωση της φιλίας και της ειρήνης, μέσα απότον πολιτισμό, ήτοι παρουσίαση διαφορετικής κουλτούρας, μουσικής παιδείας καιιστορίας, πολυγλωσσία, θα έπρεπε, κατά την ταπεινή μου άποψη, κάθε χώρα νασυμμετέχει με τραγούδι στη γλώσσα της, συνοδευόμενο από παραδοσιακή έθνικμουσική, συνυφασμένη με την κουλτούρα της χώρας Τα flamenco της Ισπανίας, τα Fado της Πορτογαλίας, η tarantella  της Iταλίας, η γκάιντα και τα φλάουτα της Ιρλανδίας, τα βαλς τηςκεντρικής Ευρώπης, τα χάλκινα των Βαλκανίων, και για να έρθουμε και στα καθ’ημάς, μπαγλαμαδάκια, μπουζουκάκια,  λύρες Κρητικές και ποντιακές, κλαρίνα, ρυθμοί νησιώτικοι, ηπειρώτικοι,ρουμελιώτικοι κοκ . Ό,τι θυμίζει και κλείνει μέσα του την Ελλάδα. (Γι’ αυτό μουάρεσε η φετινή συμμετοχή μας με τον Αγάθωνα και τους Κόζα Μόστρα. Γιατί μεεξαίρεση το ρεφρέν, το τραγούδι ήταν κατά 90% ελληνικό με μουσική που θύμιζεΒαλκάνια και Ελλάδα.)
Γιατί λοιπόν εξακολουθώ να βλέπω Eurovision; Πέρα από το ότι στιςδύσκολες στιγμές που βιώνουμε, χρειαζόμαστε μικρές ανάσες ξεγνοιασιάς, υπάρχειμία αλήθεια, υποκειμενική βέβαια. Και αυτή είναι ότι εκτός που αγαπώ τημουσική, συχνά πυκνά ανάμεσα στα μουσικά κομμάτια αμφιβόλου ποιότητας, τις extreme ή κιτς παρουσιάσεις,τα φαντεζί ενδύματα των artists(ή την παντελή απουσία τους), λάμπουν κάτι μουσικά διαμαντάκια που μας αφήνουνάφωνους στη θεϊκή μελωδία τους. Κομμάτια που τα ακούς και απλά νιώθεις τυχερόςπου στήθηκες 2 ώρες μπροστά στο χαζοκούτι, ανεχόμενος τη μετριότητα, μέχρι να έρθειη στιγμή να ακούσεις τη μαγεία. όπως πχ –προσωπική επιλογή- το Nocturne τωνSecretGarden με το οποίο η Νορβηγία είχε κερδίσει το θεσμό το 1995. 
Η μουσική (πρέπει να) μιλάει κατευθείαν στην καρδιά σου. Κιαν ακόμα δε καταλαβαίνεις τους στίχους, μια φωνή αισθαντική, ωραία και καθαρή που τη συνοδεύει μία θεϊκή μελωδία θααγγίξει την ψυχή σου, φωτίζοντας για λίγο τη ζωή,  προκαλώντας συναισθήματα ή  ξυπνώντας σου αναμνήσεις. Και τότε πολύεύκολα θα πεις:  And the twelve points go to….

Σκέψεις "κρίσης"

(24/02/2012)

Τον τελευταίο καιρό ο κόσμος μας μοιάζει να έχει συρρικνωθεί στα στενά, ασφυκτικά όρια της καθημερινής μας μιζέριας. Μιας μιζέριας που προκάλεσε όχι μόνο η οικονομική αλλά και η κοινωνική, ηθική και πνευματική κρίση. Κάποτε κουβεντιάζαμε για πράγματα που είχαν αξία. Για ταινίες, μουσική, βιβλία, για τα μεγάλα και μικρά μυστήρια του κόσμο. Και το γέλιο ήταν η μόνιμη μελωδία που συνόδευε την παρέα. ...Τώρα έχουμε κλειστεί στους εαυτούς μας και στη σιωπή και οι λίγες κουβέντες που ανταλλάσουμε είναι το πώς διάολο θα τα βγάλουμε πέρα με την υποβάθμιση της τσέπης μας και κυρίως της ζωής μας. Η μελωδία της παρέας είναι μία μονότονη μουρμούρα. Κι αν κάπου κάπου ακούγεται ένα γέλιο, κι αυτό χάνεται γρήγορα, σα να μην υπήρξε ποτέ, γεμίζοντάς μας ενοχές που μπορούμε και γελάμε την ώρα που κάποιοι συνάνθρωποί μας υποφέρουν περισσότερο από εμάς.Λένε ότι η πιο σκοτεινή ώρα της νύχτας είναι λίγο πριν την αυγή. Λοιπόν η αυγή έχει αρχίσει να αχνοφαίνεται στον ορίζοντα. Όχι γιατί τα πράγματα πάνε καλύτερα. Τουναντίον. Απλά γιατί έχουμε αρχίσει να αναπτύσσουμε ένα διαφορετικό είδος κοινωνικής αλληλεγγύης.παρηγορούμε ο ένας τον άλλον, δίνουμε κουράγιο ο ένας στον άλλον, σφίγγουμε τα χέρια, σκορπάμε δειλά χαμόγελα, γελάμε διακωμωδώντας την κατάσταση (το χιούμορ πάντα ήταν το καλύτερο όπλο απέναντι στη θλίψη και στη μιζέρια). Οργανωνόμαστε όσο μπορούμε, αντιδρούμε δειλά δειλά, άλλες φορές οργανωμένα, άλλες φορές σπασμωδικά. Κι έτσι σιγά σιγά τα όρια του μικρόκοσμού μας διαστέλλονται και γίνονται ένας ολόκληρος κόσμος, τόσο μεγάλος που χωράει την οργή, το θυμό, το θάρρος, τη δύναμη να διεκδικήσουμε την αξιοπρέπεια της ζωής μας.

ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΚΑΙ “Αριστερά”

Είναι εκπληκτικό το πόσο διαβρωτικά μπορεί να επιδράσει η Εξουσία, ακόμα και η προσδοκία αυτής στους ανθρώπους. Εκπληκτικό και λυπηρό συνάμα. Λυπηρό γιατί ακόμα και μπροστά στην προσδοκία εξουσίας η ιδεολογία πάει περίπατο. (Αυτή είναι η πολιτική: Σαράκι και εθισμός).
Όταν είσαι στο 3-4% είναι πολύ εύκολο να κρατάς την ιδεολογική σου ταυτότητα καθαρή και ανόθευτη, κριτικάροντας, ίσως κατά μία άποψη εκ του ασφαλούς, κυβέρνηση, αξιωματική αντιπολίτευση και όποιον άλλο νομίζεις, προσπαθώντας να πριονίσεις λίγο λίγο την κυρίαρχη θέση τους στο πολιτικό βάθρο, και να καρπωθείς τα ποσοστά της πτώσης τους.
Σε αυτό το επίπεδο όλα τα ιδεολογήματα και χαρακτηριστικά  της Αριστεράς παραμένουν κυρίαρχα στον τρόπο σκέψης και δράσης των ανθρώπων που ονομάζουν εαυτούς Αριστερούς. Όταν όμως λόγω συγκυριών, νομοτελειακών και μη, με μία απότομη εκτίναξη βρίσκεσαι σε θέση εν δυνάμει κυβέρνησης, πρέπει να έχεις όλες τις ασφαλιστικές δικλείδες  που θα εμποδίσουν τον ευτελισμό  σου από επαναστάτη κόντρα στο σύστημα σε διαχειριστή αυτού.
Το στοίχημα, (η υπέρβαση) δεν αφορά τον ΣυΡΙζΑ ως Κόμμα. Το στοίχημα αφορά (πρωτίστως και κυρίως)  όλους εμάς ως μεμονωμένα άτομα  που αυτοπροσδιοριζόμαστε ως Αριστεροί. Ως άτομα που επιζητούμε το διαφορετικό, που το «μότο» μας είναι «Ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός». Πέρα από τις μάχες που δίνουμε στην κοινωνία, στα συνδικάτα, στους χώρους εργασίας, στη τοπική αυτοδιοίκηση,  απέναντι στα οργανωμένα συμφέροντα και στα οικονομικά Lobby του συστήματος, πέρα από την καθημερινή μάχη της επιβίωσης, η μητέρα των μαχών είναι αυτή που (πρέπει να) δίνουμε με τον εαυτό μας. Η καθημερινή μας αυτοκριτική.  Το πώς θα διατηρήσουμε τα χαρακτηριστικά και τα ιδανικά εκείνα που μας προσδιορίζουν ως αριστερούς, πχ ο αλληλοσεβασμός, η ειλικρίνεια, η εντιμότητα, η ομαδικότητα, η αλληλεγγύη, η δημοκρατία, η γενναιότητα και κυρίως το «εμείς» μπροστά από το «εγώ».
Η άνοδος του ΣυΡΙζΑ, που καθιστά το κόμμα εν δυνάμει κυβέρνηση έχει ως επακόλουθο το μεγάλο άνοιγμα στην κοινωνία με στόχο τη δημιουργία ενός πλατιού ρεύματος ανατροπής της υφιστάμενης πολιτικής βαρβαρότητας ή  της υφιστάμενης βάρβαρης πολιτικής. Το εγχείρημα αυτό εμπεριέχει  τον κίνδυνο αλλοίωσης του ΣυΡιζΑ. Κίνδυνος που δεν προέρχεται μόνο από εξωτερικούς «εχθρούς» δηλαδή αθρόες εγγραφές νέων μελών κυρίως από το χώρο του Πασοκ, ή διάφορους   καρεκλοκένταρους και εξουσιολάγνους, όψιμους επαναστάτες που οσμίστηκαν εξουσία και ντύθηκαν τον μανδύα του αριστερού,  αλλά κυρίως  ελλοχεύει μέσα στον ίδιο του ΣυΡιζα, και έχει να κάνει με το κατά πόσο είμαστε έτοιμοι να διαχειριστούμε  αυτό το κυβερνητικό ποσοστό και την εξουσία. Όχι σε επίπεδο προτάσεων και λύσεων. Είναι δεδομένο ότι ο ΣυΡιζΑ έχει και κυβερνητικό λόγο και προτάσεις και σχέδιο εξόδου της χώρας μας από την κρίση και το πολιτικό/οικονομικό τέλμα. Το θέμα είναι το κατά πόσο θα διαφυλάξουμε και θα υπερασπιστούμε τις Αρχές και αξίες της Αριστεράς και δε θα πέσουμε θύματα της μάγισσας Κίρκης-Εξουσίας.

Αναμφίβολα κανείς δε μπορεί να εκδώσει πιστοποιητικά αριστεροσύνης,  πόσο μάλλον η υπογράφουσα το παρόν άρθρο, μια νεόκοπη στην πολιτική γενικά και στο χώρο της Αριστεράς ειδικότερα.  Σκοπός του άρθρου δεν είναι να νουθετήσει, επικρίνει ή κατακρίνει. Φιλοδοξεί απλά να θέσει έναν προβληματισμό για το κατά πόσο η συμπεριφορά μας τόσο απέναντι στους  κομματικούς/πολιτικούς μας συντρόφους, όσο και έξω στην κοινωνία στις καθημερινές διαπροσωπικές μας σχέσεις, αντικατοπτρίζει με πλήρη (ή σχεδόν πλήρη) συνέπεια  το ηθικό νόημα και βάρος που εμπεριέχει η λέξη Αριστερά. Δηλαδή μόνο η δήλωση «είμαι αριστερός» χωρίς να συνοδεύεται από  ανάλογο τρόπο σκέψης και φιλοσοφία και κυρίως πράξεις δεν είναι αρκετή.
Ένας άλλος καλύτερος κόσμος  είναι εφικτός. Αλλά αν θέλουμε να αλλάξουμε τον κόσμο και την κοινωνία, πρέπει πρώτα να αλλάξουμε τους εαυτούς μας. 

 21-05-2013

ΒΡΟΧΗ

Η βροχή έπεφτε όλο το απόγευμα. Ξαπλωμένη στο κρεββάτι ακούω τις στάλες να πέφτουν ρυθμικά πάνω στη στέγη και τις βροντες να συνοδεύουν ανα διαστήματα και βρίσκω αυτή την ιδιότυπη μελωδία αφάνταστα καθησυχαστική. Είναι μία φυσική σταθερά. Μία πυξίδα όταν η ζωή σου έχει πάρει τον κατήφορο με ένα θαρρείς ξέφρενο ρυθμό σα το τρενάκι στο λούνα παρκ κι εσύ κρατιέσαι με δύναμη από το σίδερο για να μην εκτιναχτείς. Με τόση δύναμη που οι κόμποι των δαχτύλων σου ασπρίζουν. Όπως τότε που ήμασταν παιδιά και θεωρούσαμε ότι τα τρενάκια στο λουνα παρκ είναι το πιο τρομακτικό πράγμα. Μεγαλώνοντας συνειδητοποιείς ότι υπάρχουν και πιο τρομακτικά πράγματα. Πιο τρομακιτκά και από το θάνατο ακόμα. Πχ η ασφάλεια που σου παρέχει η ρουτίνα της καθημερινότητας. Η ρουτίνα είναι θανάσιμη παγίδα. Είναι μια κινούμενη άμμος που δεν αντιλαμβάνεσαι γιατί πιστεύεις ότι πατάς σε στέρεο έδαφος. Και έτσι βυθίζεσαι σταδιακά, μέχρι που νιώθεις να πνίγεσαι αλλά τότε είναι αργα να αντιδράσεις, από φόβο μη χάσεις την απατηλή ασφάλεια και σιγουριά της καθημερινής φυλακής σου.

Αλλά το νερό που πέφτει από τον ουρανό είναι θεραπευτικό και μέσα στο απογευματινό φως του καλοκαιριού, κάνει τον κόσμο να φαίνεται πιο συμπαγής, διαυγής και καθαρός. Ξεπλένει το σώμα και την ψυχή από τις ντροπές και ενοχές που κουβαλάμε, εγκλωβισμένοι μέσα σε συστήματα πεποιθησεεων, πρέπει και κανόνες που εέβαλαν άλλοι.

Ανοίγω το παράθυρο και βγάζω το κεφάλι έξω. Οι στάλες πέφτουν στο πρόσωπό μου, ξεπλένοντας τη σκόνη που συχνά πυκνά σκεάζει τα μάτια μου.Εισπνέω βαθιά τη μυρωδιά του βρεγμένου χώματος και τότε ο εγκέφαλος ξυπνάει και κάπου από το υποσυνείδητο έρχεται η συνειδητοποίηση αυτού που η καρδιά ξέρει ήδη. Ό,τι είμαστε ένα με τη γη. Ό,τι η ζωή είναι αυτό που συμβαίνει τώρα και ό,τι η μεγαλύτερη ασφάλεια βρίσκεται στο χώρο έξω από τα όρια που έχουμε σχεδόν μοιρολατρικά θέσει στον εαυτό μας. Στο αχανές πεδό των άπειρων δυνατοτήτων. Εκεί όπου η καρδιά χαμογελά.

01-07-2016