ΕΝΑ ΗΛΙΟΛΟΥΣΤΟ ΑΠΟΓΕΥΜΑ

Ένα ηλιόλουστο απόγευμα 

Τέλη Αυγούστου 2013. (Ή μήπως ήταν 2014;) Δεν θυμάμαι ακριβώς. Εκείνα τα χρόνια από το 2012 και μετά συχνά πυκνά καλύπτονται από ένα πέπλο ομίχλης. Επιλεκτική αμνησία λέγεται. Επιλέγω να θυμάμαι εκείνες τις στιγμές που ήμουνα χαρούμενη. Επιλέγω να ξεχνώ εκείνες τις στιγμές που πονούσα. Ή εκείνες τις στιγμές που βυθιζόμουν στο κενό της ανυπαρξίας μου. Ή μήπως στην ανυπαρξία του κενού μου;

Τέλη Αυγούστου λοιπόν. Ένα ζεστό ηλιόλουστο απόγευμα. Είχαμε επιστρέψει από οικογενειακές διακοπές στην Κρυοπηγή της Χαλκιδικής. Οικογενειακές τρόπος του λέγειν. Εγώ, η αδερφή μου, τα δίδυμα ανίψια μου και ο γαμπρός μου. 4 όμορφες μέρες. Γύρισα πίσω αισιόδοξη. Από που αντλούσα όλη αυτή την αισιοδοξία;. Η Λίτσα πάλευε με τον καρκίνο κι όμως εγώ ήμουν αισιόδοξη - σχεδόν σίγουρη- ότι θα τα κατάφερνε.  έβλεπα την ζωντάνια της, το ζεστό της χαμόγελο, τα λαμπερά της μάτια. Άκουγα το γέλιο της. Και σκεφτόμουν ότι όλα θα πάνε καλά. Οτί απλά ένας τόσο ζωντανός και νέος άνθρωπος δεν γίνεται να πεθάνει. 

Καθόμουν λοιπόν στο λαπ τοπ μου κι έψαχνα πληροφορίες για να κάνω ένα ταξίδι που το είχα καιρό στο μυαλό. Ένα ταξίδι περιπέτειας και γνώσης.  Santiago de Compostela. Ο δρόμος του Αγίου Ιακώβου, στην μακρινή, - δηλαδή όχι και τόσο μακρινή- Ισπανία.  Ο δρόμος των προσκυνητών. Ο αυθεντικός γαλλικός δρόμος. Από το Saint Jean de Port στην Γαλλία μέχρι το Santiago de Compostela. Με τα πόδια. Πάνω απο 700 (;) χλμ. Ή εκεί γύρω.  Ένας ολόκληρος μήνας. Έψαχνα με πολλή χαρά, με παιδικό ενθουσιασμό και μάζευα χρήσιμες πληροφορίες. Τι εξοπλισμός χρειάζεται, τι ταξιδιωτικά έγγραφα, πόσα χρήματα κλπ. 

Το ταξίδι δεν έγινε ποτέ. Το ζεστό και λαμπερό χαμόγελο της Λίτσας έσβησε ένα οχτωβριάτικο  ξημέρωμα δυο χρόνια μετά κι εγώ μπήκα σε άλλες περιπέτειες.  Δεν ξέρω όμως γιατί, αλλά εκείνο το ηλιόλουστο απόγευμα, εκείνη η ζεστή αυγουστιάτικη μέρα έχει χαραχτεί στην μνήμη μου σαν μία από τις πιο ευτυχισμένες μέρες της ζωής μου. 

Η ζωγραφιά της ευτυχίας.

Η ζωγραφιά της ευτυχίας

-Σου αγόρασα ένα κουτί μαρκαδόρους και λευκά χαρτιά για να ζωγραφίσεις ό,τι θέλεις, μου είπε εκείνο το σαββατιάτικο πρωινό.

-Μα δε ξέρω να ζωγραφίζω, απάντησα στενοχωρημένη. Δε μπορώ να τραβήξω ίσια γραμμή ούτε με χάρακα.

- Δε πειράζει, επέμεινε. Ζωγράφισε όπως μπορείς. Ή απλά μπορείς να χρωματίσεις. Τι θα ήθελες να κάνεις;

Σκέφτηκα λίγη ώρα. “Θέλω να ζωγραφίσω την ευτυχία” είπα με σιγουριά. Έμεινε λίγα λεπτά σιωπηλός. “Μάλιστα” είπε ύστερα από λίγο. Πώς θα τη ζωγραφίσεις λοιπόν;

-με όμορφα ζεστά χρώματα

-εννοω, τι εικόνες θα ζωγραφίσεις; ένα σπίτι; ένα λουλούδι; ήλιο; βουνά; τι ακριβώς;

-Δε ξέρω ακόμα. Υποθέτω όλα αυτά μαζί,

- Εγώ λέω προτού ζωγραφίσεις να καθίσεις να σκεφτείς τι είναι ευτυχία για σενα.

Η πρότασή του με έβαλε σε σκέψεις. Τι είναι ευτυχία για μένα; πολλά πράγματα. Ή και λίγα. Σίγουρα όχι τόσο υλικά. Έβαλα μια απαλή μελωδία στο you tube, έγειρα πίσω στα μαξιλάρια του καναπέ κι έκλεισα τα μάτια... Δευτερόλεπτα αργότερα εικόνες ευτυχίας, άρχισαν να κατακλύζουν το μυαλό μου. Οι χαρούμενες φατσούλες των δίδυμων ανιψιών μου, όταν με βλέπουν και σφίγγονται στην αγκαλιά μου. Το παιδικό τους γέλιο που βγαίνει αβίαστα μέσα από την καρδιά τους. Το ποδήλατό μου και οι ατέλειωτες ποδηλατοβόλτες μου, ειδικά γύρω από τη λίμνη της Καστοριάς. Οι εξορμήσεις για ψώνια με την αδερφή μου. Το ταξίδι μας στο Λονδίνο για να δουμε τον αδερφό μου, όταν έμενε εκεί. Ο σκύλος μου, όταν πηδάει πάνω μου, όλος χαρά. Τα ηλιόλουστα απογεύματα στην Αδριατική. Τα ταξίδια. Οι κουβέντες με νόημα και περιεγχόμενο με φίλους, μερικές φορές μέχρι το χάραμα. Τα ατέλειωτα γέλια με την παρέα, όταν παίζαμε επιτραπέζια. Μία βιβλιοθήκη γεμάτη βιβλία. Τα ηλιοβασιλέματα στη θάλασσα. Ένα παιδί. Η οικογένεια.

Τα ήσυχα πρωινά με καφέ, μουσική, διάβασμα και σιωπή, ειδικά παρέα με τον αδερφό μου και τη γάτα του. Το να πετυχαίνω τους στόχους μου, προσωπικούς και επαγγελματικούς.

Και πάνω απ όλα ο έρωτας με την εκάστοτε μορφή του. Η αγκαλιά του, το χαμόγελό του, το γέλιο του, το φως στα μάτια του, αντανάκλαση του δικού μου, το σώμα του μέσα στο σώμα μου. Οι μικρές στιγμές τρυφερής οικειότητας.

Κοιτάζω το λευκό χαρτί και τους μαρκαδόρους και αδυνατώ να ζωγραφίσω οτιδήποτε. Η απαλή μουσική έχει σταματήσει. Σηκώνομαι, πάω στον καθρέφτη και κοιτάζομαι. Βλέμμα έντονο μα λίγο θλιμμένο, μια ρυτίδα ανάμεσα στα φρύδια, κύκλοι κάτω από τα μάτια, δυο λευκές τριχούλες στα σκούρα μαλλιά μου.

- Λοιπόν; με ρωτάει ο εαυτός μου και χαμογελά λοξά. Κατάφερες να ζωγραφίσεις την ευτυχία
- Όχι, δε μπορώ. Γιατί η ευτυχία είναι κάτι που το νιώθεις. Δε ζωγραφίζεται.
- Η ευτυχία κρύβεται στα απλά πράγματα και στις μικρές στιγμές. Μου λεει. Γι΄αυτό Ζήσε!Με ένταση, με πάθος. Ακόμα και όταν περνάς δύσκολα. It can't rain all the time.
Επιστρέφω στο σαλόνι, πίνω μια γουλιά καφέ, βάζω χορευτική μουσική, ανεβάζω την ένταση. Και χορεύω. 

Φώτα! Κάμερα! Πάμε...

Η ζωή δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια μεγάλη θεατρική παράσταση. Κι εμείς καλοί ή κακοί ηθοποιοί. Προσποιούμαστε τους ευτυχισμένους, τα θύματα, τους αδαείς, τους έξυπνους, τους ζηλωτές, τους θρησκευόμενους, τους επαναστάτες, θαμμένοι μέσα στις κοινωνικές συμβάσεις και συμβατικότητες. Λίγοι έχουν το θάρρος να κοιτάξουν στον καθρέφτη και να δουν αυτό που πραγματικά είναι.

Προτιμούμε τα άψυχα είδωλά μας, όμορφα ζωγραφισμένα, από τις ανθρωπόμορφες και εύθραυστες ψυχές μας. Καλλιεργούμε αυταπάτες και ψευδαισθήσεις γιατί η αλήθεια πονάει τόσο που γίνεται ανυπόφορο. Γιατί το κοινωνικό status -ειδικά στα social media- είναι πιο σημαντικό από την πραγματικότητά μας. Το “φαίνεσθαι” νικάει το “είναι” στην ατέρμονη μάχη μεταξύ της εξάρτησης και της ελευθερίας. Κι ο έρωτας, αληθινός και ψευδεπίγραφος συνάμα, πασχίζει να επιβληθεί σε ό,τι προσδιορίζει την οντότητά μας.

Μα όταν φτάνει το τέλος της παράστασης και η αυλαία πέφτει τι πρέπει τάχα να αναρωτηθούμε;

Αν ζήσαμε όντως έτσι όπως θέλαμε ή αν ξοδέψαμε το χρόνο μας διαρκώς μπλεγμένοι στα παρασκήνιά μας.

Θεσσαλονίκη 03/02/2018

ΣΚΕΨΕΙΣ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΜΙΑ ΕΘΝΙΚΗ ΕΠΕΤΕΙΟ.

ΣΚΕΨΕΙΣ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΜΙΑ ΕΘΝΙΚΗ ΕΠΕΤΕΙΟ.

Πάντα στις εθνικές γιορτές αυτοί που βγάζουν τους πιο ένθερμους και πύρηνους λόγους είναι αυτοί που συνήθως έχουν λερωμένη τη φωλιά τους, έχοντας υποκύψει σε εξωθεν και ανωθεν εντολές. Οι πραγματικοί ήρωες σιωπούν από αξιοπρέπεια και ταπεινότητα. Περιμένουμε δυο μέρες το χρόνο, να νιώσουμε εθνικά υπερήφανοι για το ένδοξο παρελθόν μας και τους προγόνους μας και ας ξεφτιλίζονται οι σύγχρονοί μας, βολεμένοι στις θεσούλες τους και στον μισθουλάκο τους, αναγκάζοντας με την εθελόδουλη στάση τους τους απογόνους τους να ζήσουν σε μια δυστοπία.

Κάθε 28η Οκτώβρη μισούμε τους Γερμανους, κάθε 17 Νοέβμρη τους Αμερικανούς και κάθε 25 Μάρτη τους Τούρκους, γι΄αυτα που μας κάνανε. Εννοώ ότι τους μισούμε λίγο περισσότερο απ ό,τι τους μισούμε όλο το χρόνο. Φονιάδες των λαων Αμερικάνοι, κουμάντο κάνει η Μέρκελ και ο Σόιμπλε, παλιογερμανάραδες, και πάλι με χρόνους με καιρούς πάλι δικιά μας θα ναι η Αγιά Σοφιά... Για αυτά που κάνουμε εμείς στους εαυτούς μας ούτε λόγος βέβαια. Η θυματοποίηση είναι ο καλύτερος και πιο αποτελεσματικός τρόπος να αποφύγεις την ευθύνη που σου αναλογεί. Ασχολούμαστε με τα φαντάσματα του παρελθόντος για να μην κοιτάξουμε τα φαντάσματα του σήμερα, που μας γελάν κατάμουτρα στους καθρέφτες μας.

Οι εθνικές εορτές -επέτειοι κρύβουν μεγάλη υποκρισία. Παρελάσεις με άρματα μάχης, παράτες και δεξιώσεις, ευχολόγια και δοξολογίες, ψεύτικη συγκίνηση μπροστά στις κάμερες, και μόλις σβήσουν τα φώτα και πέσει η αυλαία ξεκινά το θέατρο του παραλόγου. Πουλάνε οι κυβερνώντες την εθνική ψυχή στο διάβολο, σαν τον Φάουστ του Γκαίτε... (του Γερμανού Γκαίτε...-Δεν ειμαστε οι μόνοι που έχουμε το προνόμιο του δημιουργικού πολιτισμού) Αυτό που ζούμε σήμερα προσομοιάζει περισσότερο σε κωμωδία του Αριστοφάνη παρά σε τραγωδία του Αισχύλου ή του Σοφοκλή. Ή μαλλον είναι ένας συνδυασμός και των δύο. Τραγικά γελοίο ή γελοία τραγικό. Και καθένας περιμένει και αποζητά την κάθαρση με διαφορετικό τρόπο.

Η κάθαρση έρχεται μέσα απο την αναμέτρηση, με τον “εχθρό”, με την Αντίσταση σε ό,τι σε υποβιβάζει σαν ανθρώπινη οντότητα, σε ό,τι απειλεί να υπονομεύσει την ποιότητα της ζωής σου. Όχι την υλική. Μιλάω για την ηθική-αξιολογική-πνευματική. Αυτόν τον κώδικα αξιών που κουβαλάμε μέσα μας και μας καθορίζει ως ανθρώπους. Με αυτήν την έννοια ίσως ο πραγματικός ρόλος των εθνικών επετείων, είναι να μας θυμίζει όχι το τι ήμασταν κάποτε ως λαός, αλλά το τι μπορούμε να γίνουμε, πρώτα σε ατομικό επίπεδο και μετά σε κοινωνικό. Γιατί η επανάσταση και η αντίσταση ξεκινά πρώτα από μέσα μας.

Θεσσαλονίκη 28 Οκτώβρη 2017

ΤΟ ΔΙΠΟΛΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

Το μεσημέρι της 23ης Φλεβάρη 2017, είδα με τα μάτια μου έναν παλιάνθρωπο (πρώην πελάτη του γραφείου) να πυροβολεί εν ψυχρώ και σε απόσταση λιγότερη του μέτρου τον συνεργάτη μου και μετά να στρέφει το όπλο πάνω μου και σε απόσταση μικρότερη των 5 εκατοστών από το στήθος μου και να με απείλει οτι θα πυροβολήσει κι εμενα. Να πω την αλήθεια δε μου είχε ξανατύχει να γίνω μάρτυρας απόπειρας ανθρωποκτονίας, ούτε να με απειλήσουν με όπλο, ούτε να δω τα χέρια μου βαμμένα με το αίμα ενός ανθρώπου. Το σοκ ήταν πολύ μεγάλο. Συνήθως όλες τις δύσκολες καταστάσεις στη ζωή μου τις περνάω μόνη μου. Έχω βέβαια στήριξη από οικογένεια και φίλους, αλλά θεωρώ ότι στην τελική τη μάχη τη δίνει ο καθένας μόνος του. Κανείς δε μπορεί να σκεφτεί αντί για σένα, και κυρίως κανείς δε μπορεί να νιώσει αντί για σένα. Η ψυχή είναι μόνο δική μας.

Εν πάσει περιπτώσει μετά από παρότρυνση φίλων αποφάσισα να επισκεφτώ ψυχολόγο-ψυχοθεραπευτή για να διαχειριστώ το σοκ. Οι ψυχιθεραπευτές δε μένουν φυσικά μόνο στην επιφάνεια. Έχουν την τάση να σκαλίζουν και το υπόβαθρο και λίγο λίγο να φέρνουν στο φως γεγονότα και καταστάσεις του παρελθόντος κοντινού και μακρινού, που έχουν επιδράσει, χωρις εσύ να μπορείς να αντιληφθείς το μέγεθος , στον ψυχικό σου κόσμο. Αυτό που βγήκε λοιπόν από την κουβέντα -πέραν των άλλων πραγμάτων- είναι ότι τα τελευταία χρόνια έχω βιώσει πολλά και διαφορετικά είδη πένθους.

Έχουμε συνδέσει το πένθος με την απώλεια κάποιου αγαπημένου μας προσώπου. Ο θάνατος όμως δεν αφορά μόνο το φυσικό σώμα. Ο θάνατος μπορεί να πάρει πολλές μορφές. Ο θάνατος μιας σχέσης, ερωτικης, φιλικής, οικογενειακης. Έρωτες που ξεκίνησαν και τελείωσαν άδοξα. Φιλίες μαακροχρόνιες που κατέληξαν σε τοξικές σχέσεις ρουτίνας. Επαγγελματικές συνεργασίες που ξεκίνησαν με τις καλύτερες προυποθέσεις και διαλύθηκαν μετά από λιγο καιρό.

Από το 2011 μέχρι το 2015 έχασα τέσσερα αγαπημένα πρόσωπα από καρκίνο. Τον φίλο μου τον Δημήτρη στα 34, τον γιο της νονάς μου επίσης Δημήτρη στα 40, τον σύντροφο του ΣυΡιζΑ Τάσο 57  και την αδερφή μου τη Λίτσα στα 37. Ειδικά για την αδερφή μου ο πρόωρος θανατός της είναι μια πληγή που θα την κουβαλάω σα σημάδι στην ψυχή μου, μέχρι το τέλος της ζωής μου.

Έχασα και την σκυλίτσα μου την Αμελί, και για όσους αγαπούν τα σκυλιά κι έχουν δικα τους γνωρίζουν πώς κι αυτό είναι μια μεγάλη απώλεια. Όχι τόσο μεγάλη όσο να χάσεις δικό σου άνθρωπο, αλλά μεγάλη παρόλα αυτά.

Ερωτεύτηκα και χώρισα επίσης. Σχέσεις κοντινές, σχέσεις από απόσταση, σχέσεις που δεν άντεξαν. Και κάθε τέλος μιας σχέσης σε βάζει σε μια διαδικασία πένθους και περισυλλογής, άσχετα με το ποιος ζήτησε το χωρισμό. Είναι τα συναισθήματα που πρέπει να διαχειριστείς. Χαίρεσαι, στενοχωριέσαι, γελάς, κλαις, σου λείπει, του λείπεις, θυμώνεις, με αυτόν, με τον εαυτό σου, με τις συνθήκες. Κάποια στιγμή το ξεπερνάς, προχωράς ξαναερωτεύεσαι και φτου και από την αρχή. Νομίζω ότι αυτό που γράφαμε στα θρανία μας μικρά L.F.E (Love for ever) δεν ισχύει. Ή ισχύει σπάνια.

Σταμάτησα να κάνω παρέα με κάποιους ανθρώπους και έκανα καινούργιους φίλους. Ο άνθρωπος εξελίσσεται.Κι εγω όσο μεγαλώνω αναζητώ άλλα πράγματα. Στην εφηβεία και στην πρώτη νιότη θυσιάζεις την ποιότητα για την ποσότητα. Αλλά από μια ηλικία και μετά, ανάλογα και με το βαθμό ωρίμανσης του καθενός, ενδιαφέρεσαι για κάθε τι ποιοτικό, κι ας είναι σπάνιο. Μπορεί να κάνεις χρόνια παρέα με κάποιον, ακόμα και αν είναι φίλος σου από την παιδική σου ηλικία, και να φτάσεις σε ένα σημείο όπου συνειδητοποιείς ότι με αυτόν τον άνρθωπο δεν μπορείς πλέον να κάνεις παρέα, γιατι δεν έχεις κάτι κοινό. Ο καθένας προχωράει με διαφορετικό ρυθμό και αναζητά άλλα πράγματα. Δεν φταίει κανένας γι αυτο. Απλά συμβαίνει. Προφανώς ουτε το FFE (Friends For ever)ισχύει. Ή ισχύει σπάνια.

Συνεργάστηκα επαγγελματικά με συναδέλφους για ένα χρονικό διάστημα, προχώρησα μόνη μου μετά για αρκετά χρόνια μέχρι πρόσφατα που έκανα το μεγάλο βήμα και ξεκίνησα νέα συνεργασία στη Θεσσαλονίκη. Ακόμα και επαγγελματικά μετράω απώλειες που προκαλούν δυσάρεστα συναισθήματα. Αλλά και επιτυχίες που δίνουν δύναμη. Η Δικηγορία είναι ένα επάγγελμα δημιουργικό. Βλέπω τις υποθέσεις σαν ένα παζλ που πρέπει να βάλεις τα κομματια στην θέση τους για να ολοκληρώσεις την εικόνα. Του απονέμειν δικαιοσύνη. Είναι ωραίο συναίσθημα να βοηθάς ανθρώπους και να τους βλέπεις μετά χαρούμενους και ανακουφισμένους. Αυτή είναι η φωτεινή πλευρά. Γιατί υπάρχει και η σκοτεινή. Να διαχειριστείς τους πελάτες, να συγκρουστείς με αντιδίκους ή με τους δικαστές, να πληρωθείς την πραγματική αξία της δουλειάς σου που συμβαίνει σπάνια, ειδικά τώρα με την κρίση, να κάνεις τον ψυχολόγο, τον διαμεσολαβητή. Και επικίνδυνο επίσης, όπως αποδείχτηκε στην πράξη...

Και υπάρχει και ο πολιτικός θάνατος. Όταν συμμετέχεις σε ένα πολιτικό κόμμα και βλέπεις τα παιχνίδια εξουσίας και πολιτικής επιβολής που παίζονται μέσα, συχνά με αθέμιτα μέσα και νιώθεις το συντροφικό μαχαίρι να καρφώνεται στην πλάτη σου. Ιδεολόγος εκ πεποιθήσεως, μετά από μια σύντομη θητεία στην ΚΝΕ στα φοιτητικά μου χρόνια, το 2007 μπήκα στον τότε ΣυΡΙζΑ και στον Συνασπισμό. Αποχώρησα το 2009, από τη ενεργό πολιτική δράση αν και ιδεολογικά πάντα ήμουν στο χώρο της ριζοσπαστικής Αριστεράς και ξανα επέστρεψα το 2012 και εντάχθηκα στο ΣυριζΑ. Και μετά στην πορεία, όταν η προοπτική της εξουσίας άρχισε να φαίνεται στον ορίζοντα άρχισαν τα όργανα. Μια εμφύλια σύγκρουση με ιδεολογικοπολιτικές αιτίες. Ως συντονίστρια του Ν Καστοριας, έπρεπε να κρατήσω ισορροπίες που δεν κράτησα, να συμβιβάσω καταστάσεις που δεν μπόρεσα να κάνω, να οργανώσουμε με τη Ν/Ε εκδηλώσεις που παρόλο που σαμποταρίστηκαν από συντρόφους ήταν επιτυχημένες, να αντιμετωπίσουμε πολιτικές επιθέσεις έσωθεν και έξωθεν. Και τέλος στην κρίσιμη ώρα -ειδικά μετα το δημοψήφισμα της 5ης Ιούλη όπου είδα όλο το πολιτικό μας κυβερνητικό πρόγραμμα να γίνεται επι της ουσίας κουρελόχαρτο – να διαλέξεις στρατόπεδο. Παραμένεις ιδεολόγος ή συμβιβάζεσαι με την ελπίδα ότι θα κερδίσεις κάτι σε προσωπικό επίεπδο;; Μια καρεκλίτσα για παράδειγμα... Η γεύση της προδοσίας είναι πικρή. Και ειδικά για εμένα που ήμουν και υποψήφια βουλευτής είναι διπλά πικρή. Όχι μόνο γιατί θεωρώ οτι “πουλήθηκα” από την ηγεσία στην οποία είχα εμπιστοσύνη, αλλά κυρίως γιατί νιώθω ότι πούλησα άθελά μου τον κόσμο που με στήριξε. Η επιλογή λοιπον για μένα ήταν προφανης. Η ιδεολογία κέρδισε την καρεκλίτσα. Η Αριστερά (πρέπει να ) είναι ριζοσπαστική και επαναστατικη. Ποτέ συμβιβασμένη.

Δεν ξαναπήγα στον ψυχοθεραπευτη. Ο ένας λόγος ηταν οικονομικός. Ο άλλος ήταν ότι προς το παρόν θέλω να διαχειριστώ όλα αυτά που βγήκαν. Να τα κατανοήσω, να τα αποδεχτώ, και να τα μετουσιώσω σε κάτι δημιουργικό.

Γέννηση και θάνατος. Τα βασικά στοιχεία της ζωής μας. Η άεναη διαπάλη, η αέναη μάχη. Γέννηση, ανάπτυξη, θάνατος, αναδημιουργία. Σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής μας. Κάθε τι που τελειώνει δίνει τη θέση του σε κάτι καινούργιο. Ο κύκλος της ζωης. Άνοιξη, καλοκαίρι φθινόπωρο χειμώνας και πάλι άνοιξη κ.ο.κ. Κάθε μέρα κάτι χάνουμε, κάτι κερδίζουμε. Και νομίζω ότι μερικές φορές χρειάζεται να κάνουμε μία παύση. Να πάρουμε μια βαθιά ανάσα και να κλείσουμε τα κεφάλαια στη ζωή μας που πρέπει να κλείσουν γιατί όσο μένουν ανοιχτά μας κρατάνε πίσω. Να βιώσουμε την θλίψη της απώλειας και μετά ανακουφισμένοι με δύναμη να ανοίξουμε καινούργια. Ακόμα και αν φοβόμαστε. Μεχρι να φτάσουμε στο τέλος.

Όπως λεει και ο Χένρυ Ντέιβιντ Θορό

“Πήγα στα δάση γιατί θέλησα να ζήσω με σκοπό,
θέλησα να ζήσω βαθειά, να ρουφήξω το μεδούλι της ζωής,
να αποδιώξω ότι δεν ήτανε ζωή

και όχι όταν πεθάνω ν’ ανακαλύψω πως δεν έζησα.”

Θεσσαλονίκη 15 Ιούλη 2017.

Σκόρπιες σκέψεις.

Υπάρχουν στιγμές που για να λύσεις τα διλήμματά σου πρέπει να πάρεις  επώδυνες αποφάσεις.
Άλλες φορές πάλι βολεύεσαι με ημίμετρα.
Τι αξία έχει να ζεις όταν όλα μέσα σου έχουν πεθάνει;
Κι όταν όλα αυτά που κάποτε αγαπούσες έρχονται κάθε βράδυ στον ύπνο σου και στοιχειώνουν τα όνειρά σου, ποιος μπορεί να σε ξυπνήσει από τον εφιάλτη αν όχι ο εαυτός σου;
Πώς θα αναλωθείς δημιουργώντας αν δεν έχεις νιώσει πόνο;
Κι αν ο πόνος είναι το κίνητρο τότε τι είναι η αγάπη;
Πόσες φορές πρέπει να κάνεις delete και restart μέχρι ο υπολογιστής της ζωής σου να δουλέψει κανονικά και ομαλά χωρίς προβλήματα;
Στη σιωπή κρύβονται οι απαντήσεις. Στην απόσταση. Στην απεμπλοκή από τους "θορύβους" και  τις "παραφωνίες".
Στην αρμονία της μουσικής. Αυτής που παίζει μέσα στην ψυχή σου.

Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΑΚΑΛΥΠΤΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΕΠΙΤΑΓΕΣ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ

Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΑΚΑΛΥΠΤΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΕΠΙΤΑΓΕΣ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ

Συμπληρώνονται 4 χρόνια από το ιδρυτικό συνέδριο του ΣυΡιζΑ, που μετέτρεψε τον αριστερό, πλουραλιστικό, δημοκρατικό πολιτικό φορέα σε πολιτικό κόμμα εξουσίας. Ένα νέο κόμμα που εφαρμόζοντας την μαρξιστική διαλεκτική συγκέρασε, αν και όπως αποδείχτηκε φαινομενικά μόνο, τις διάφορες ιδεολογικοπολιτικές αποχρώσεις, όπως αυτές εκφράζονταν από τις εσωκομματικές τάσεις και συνιστώσεις, σε ένα κεντρικό πολτικό πρόγραμμα και σχεδιασμό.

Η μετατροπή του πολιτικού φορέα σε κόμμα ήταν το φυσικό επακόλουθο μιας πορείας κινηματικής που συνδιαμόρφωσε και συνδιαμορφώθηκε με τα κοινωνικά κινήματα είδικα από το 2010 και μετά, όταν η κρίση είχε ενσκήψει στην ελληνική κοινωνία και τα κοινωνικά κεκτημένα και δικαιώματα άρχισαν να συνθλίβονται στις μυλόπετρες του νεοφιλελευθερισμού. Το καπιταλιστικό σύστημα μεταλλασόταν ως εξωγήινο χολυγουντιανό ον σε κάτι άλλο πιο βάρβαρο και πιο απειλητικό.

Κινήματα αυτόβουλα, ετερόκλητα, χωρίς πολιτική ομπρέλα, τουλάχιστον χωρίς εμφανή πολιτική ή κομματική ομπρέλα) και γι' αυτο λίγο ανοργάνωτα, έλλειμα που ωστόσο αντισταθμιζόταν από την ενθουσιώδη συμμετοχή των πολιτών.

Από την Κερατέα μέχρι τις Σκουριές και από το κίνημα του Δε Πληρώνω μέχρι τις πλατείες των αγανακτισμένων, η κοινωνία προσπαθούσε να εκφραστεί και να βρει διέξοδο, μετεωριζόμενη ανάμεσα στην πλήρη ριζοσπαστικοποίηση και στον συντηρητισμό.

Μέσα από αυτά ο ΣυΡιζΑ αναπτύχθηκε και μεταμορφώθηκε σε κόμμα εξουσίας, έχοντας ως πολιτική περιουσία όλα τα στοιχεία που χαρακτήρισαν τα κοινωνικά κινήματα: Αλληλεγγύη, δημιουργικότητα, διεθνισμός, πλουραλισμός απόψεων, αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες, συγκρουσιακή διάθεση, και έχοντας ως πολιτικό πρόταγμα την μεγάλη κοινωνική και πολιτική αλλαγή που θα έκανε πράξη το σύνθημα που πρωτοστατούσε σε κάθε κινητοποίηση ειδικά από το 2001 και μετα: Οι άνθρωποι πάνω από τα κέρδη, και θα οδηγούσε στον κύριο στόχο που πρέπει να έχει κάθε Αριστερό Κόμμα: Τον Σοσιαλισμό.

Αναφέρει η ιδρυτική διακήρυξη ανάμεσα σε όλα τα άλλα ωραία, ενίοτε δε λίγο βαρύγδουπα ή μεγαλεπίβολα. σοσιαλισμός ως στρατηγικός στόχος

Ο «άλλος κόσμος» που «είναι εφικτός» είναι ο «κόσμος» του σοσιαλισμού με δημοκρατία και ελευθερία. Είναι ο «κόσμος» όπου όντως ο «άνθρωπος» και οι ανάγκες του είναι «πάνω από τα κέρδη», γιατί το «κέρδος» έχει πάψει να αποτελεί κινητήρια δύναμη της οικονομίας. Για μας ο σοσιαλισμός δεν είναι ο εξωραϊσμός του καπιταλισμού ούτε η δήθεν ‘φιλολαϊκή’ διαχείρισή του. Ο καπιταλισμός συνιστά σύστημα εκμετάλλευσης που στηρίζεται στην κοινωνική παραγωγή με στόχο και κίνητρο το ιδιωτικό κέρδος, σύστημα που εμείς αντιμαχόμαστε στον ίδιο τον πυρήνα του. Αντιμετωπίζει την τεχνολογία και τις καινοτομίες εκεί λελογισμένα, έχοντας στόχο την εξυπηρέτηση των κοινωνικών αναγκών και όχι τη διεύρυνση των ανισοτήτων και την εμπέδωση των τεχνικών κυριαρχίας των λίγων πάνω στους πολλούς.
Το κοινωνικό και πολιτικό κίνημα στη χώρα μας έχει ήδη αναδείξει ορισμένους βασικούς αρμούς του δρόμου προς αυτή την κατεύθυνση: την αλληλεγγύη ενάντια στον ανταγωνισμό και τη λογική της ιδιώτευσης. την προστασία του δημόσιου χώρου και των δημόσιων αγαθών ενάντια στην ιδιωτικοποίηση, αλλά και ενάντια στην συχνά διεφθαρμένη και αναποτελεσματική κρατική διαχείριση. την ανάγκη να προστατευθούν από την άκρατη κερδοφορία του κεφαλαίου και την υποταγή στην αγορά τα θεμελιώδη αγαθά: ο αέρας, το νερό, η θάλασσα, το περιβάλλον, τα βασικά είδη διατροφής, η πρόσβαση στην παιδεία και στον πολιτισμό, η υγεία, η περίθαλψη, η κοινωνική πρόνοια, οι ενεργειακοί πόροι, οι συγκοινωνίες, οι επικοινωνίες και η γεωγραφική συνοχή της χώρας, ο φυσικός και ο ορυκτός πλούτος. Οι αρμοί αυτοί συνοψίζονται στο αίτημα να οικοδομηθεί και να αναπτυχθεί η οικονομία των αναγκών ενάντια στην οικονομία του κέρδους

Η διεκδίκηση μιας κυβέρνησης της Αριστεράς δεν υπακούει στις ιδιοτέλειες των πολιτικών φιλοδοξιών ούτε αποτελεί πρόταση για καλύτερη διαχείριση του υπάρχοντος ή απλώς για επιστροφή στην πρότερη κατάσταση και στα κεκτημένα που χάθηκαν. Μια κυβέρνηση της Αριστεράς αποσκοπεί να σταματήσει τον κοινωνικό και οικονομικό κατήφορο που επέβαλαν στην Ελλάδα οι δυνάμεις του νεοφιλελευθερισμού και των μνημονίων, να εξαλείψει τη διαπλοκή και τη διαφθορά, να μεταρρυθμίσει ριζικά και δημοκρατικά το κράτος και τους θεσμούς του, και να ανοίξει μια νέα πορεία”
Ως εδώ όλα καλά. Στη βάση αυτή και με ορατό πλέον το ενδεχόμενο ανάληψης της Κυβέρνησης, έγινε προσπάθεια να ανοιξει το κόμμα στην κοινωνία με αθρόα ένταξη μελών προερχόμενα από διάφορους πολιτικούς χώρους, λειτουργώντας κατά κάποιο τρόπο ως κολυμπήθρα του Σιλωάμ, χωρίς να θέσει κάποιες ασφαλιστικές δικλείδες που θα περιφρουρούσαν σε επίπεδο ιδεολογικό τις ουσιαστικές πολιτικές αξίες που αποτελούν τη ραχοκοκαλιά του κομματος. Εν ολίγοις δεν υπήρχε κανένα κριτήριο ένταξης, πέρα από το αν κάποιος ήταν γνωστός για την ενθερμη υποστήριξη του στα μνημόνια, ή απλά γνωστός φασίστας.

Άλλο όμως το άνοιγμα και άλλο το ξεχείλωμα.

Αφ'ης στιγμής η προοπτική της ανάληψης της εξουσίας έγινε αυτοσκοπός και υπερκέρασε την προοπτική της κοινωνικής αλλαγής, το κόμμα, από κόμμα των ισότιμων πολιτικά μελών μετατράπηκε σε άλλο ένα συστημικό αρχηγικό κόμμα, με παραγοντισμους και πρακτικές μικροπολιτικών συμφερόντων με όλες τις συνέπειες. Το ηθικό πλεονέκτημα είχε χαθεί.

Ασφαλώς και δεν υπάρχουν αριστερόμετρα για να μετρηθεί η αριστεροσύνη του καθενός. Ωστόσο υπάρχουν, κατά την αποψή μου, κάποιες αξίες, κάποια δομικά χαρακτηριστικά που συγκροτούν όλη αυτή την έννοια, ή μαλλον την Ιδέα της Αριστεράς, αποτελώντας την πεμπτουσία της.

Η Αριστερά (οφείλει να ) είναι ριζοσπαστική, πατριωτική, διεθνιστική, οικολογική, κινηματική, δημιουργική και εξελισσόμενη, αμεσοδημοκρατική, αντιφασιστική και πάνω απ 'ολα να έχει στόχο τον σοσιαλισμό.

Δεν μπορεί ένα κόμμα να θεωρείται ριζοσπαστικά αριστερό, όταν απεμπολεί από το λόγο του κάθε αναφορά στο σοσιαλισμό, ο οποίος σύμφωνα με την ιδρυτική του Διακύρηξη αποτελούσε στρατηγικό του στόχο.

Δε μπορεί να θεωρείται αριστερό, όταν επί της ουσίας προσπαθεί να γίνει ένας καλύτερος διαχειριστής του υπάρχοντος καπιταλιστικού συστήματος, του ίδιου συστήματος που αντιμαχόταν, του συστήματος που έχει φτωχοποιήσει την κοινωνία, έχει διαλύσει τις εργασιακές σχέσεις, έχει καταστρέψει τη μεσαία και μικρή αστική τάξη. Όταν από το “κανένα σπίτι στα χέρια τραπεζίτη” εφτασε στη θεσμοθέτηση των ηλεκτρονικών πλειστηριασμών κι όταν έχει ξεπουλήσει τα δημόσια αγαθά σε μεγάλα ιδιωτικά οικονομικά συμφέροντα.

Όσο κι αν το Κράτος κατοχυρώνει σε επίπεδο συντάγματος μια σειρά ατομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων πρόκειται σε πολλές περιπτώσεις για κατοχύρωση de jure και όχι de facto.

Με αυτό το σκεπτικό ο ΣυΡΙζΑ αναλαμβάνοντας την Κυβέρνηση μέσα από μια “ανίερη” συμμαχία έχασε την πολιτική του περιουσία και εξέδωσε ακάλυπτες πολιτικές επιταγές, που δε μπορεί πλέον να καλύψει, ούτε πρακτικά, πολύ δε περισσότεροο ιδεολογικά.

Αν ο δρόμος για το σοσιαλισμό περνάει μέσα από την ιδιωτικοποίηση και την κερδοφορία του Κεφαλαίου, ή ο Μάρξ έκανε λάθος, ή οι σύντροφοι εκεί στο ΣυΡιζΑ μάλλον δεν έχουν καταλάβει κάτι...

Μουράτη Ξανθίππη

Δικηγόρος

(πρώην μέλος του ΣυΡΙζΑ Καστοριάς)

Οι μουσικοί του δρόμου.

Κάθε πρωι που κατηφορίζω την πλ. Αριστοτέλους για να πάω στο γραφείο, εκεί στη γωνία με Βασ. Ηρακλείου, έξω από την Τράπεζα Πειραιώς, ένας άντρας όχι πάνω από 45 παίζει μελωδίες στην κιθάρα του, συνήθως ελληνικά: ρεμπέτικα και λαικά. Μπροστά του έχει ένα κεσεδάκι όπου μαζεύει τις εισπράξεις της ημέρας. Ακουμπισμένοι δίπλα του βρίσκονται οι πίνακες του. Συνήθως ζωγραφισμένα τοπία πάνω σε παλιά παντζούρια. Κάθε απόγευμα ένας γεράκος λίγο πιο πάνω παίζει -λίγο παράφωνα- στο βιολί του, μια από τις αγαπημένες μου μελωδίες το waltz 2 Jazz Suite του Shostakovich. Κάθε φορά την ίδια μελωδία. Παντου σε διάφορες γωνιές μουσικοί του δρόμου, προσπαθούν να βγάλουν τα προς το ζην παίζοντας και τραγουδώντας. Δε ξέρω γιατί, αλλά η συγκεκριμένη εικόνα με θλίβει. Περισσότερο και από την εικόνα των άστεγων που κοιμούνται στους δρόμους. Ϊσως γιατί η μουσική έχει τη δύναμη να φτάνει στα βάθη της ψυχής σου, εκεί όπου δε μπορεί να φτάσει η εικόνα που βλέπουν τα μάτια σου, και να αγγίξει ευαίσθητες χορδές, κάνοντας αυτό το περίφημο πνεύμα των Χριστουγέννων να μοιάζει φτωχό και ψεύτικο.

Όταν μια κοινωνία προσπαθεί να πιαστεί από μια χριστιανική γιορτή, ακόμα κι αν θεωρείται η μεγαλύτερη χριστιανική γιορτή αγάπης, για να πάρει κουράγιο, να σταθεί όρθια και να δώσει απαντήσεις, θεωρώ ότι κάτι κάνει λάθος. Το να ανταλλάσεις ευχές και ευχολόγια είναι μια εύκολη, ανώδυνη -ατομικά κοινωνικά και πολιτικά- διαδικασία, καθυσηχαστική της συνειδήσεως. Επί της ουσίας όμως παραμένει γράμμα κενό, όσο δε συνοδεύεται από πράξεις. Πράξεις αγάπης, όπως προσφορά, αλληλεγγύη και διεκδίκηση δικαιωμάτων, που πρέπει να γίνονται όλο το χρόνο. Σα να έχουμε κάθε μέρα χριστούγεννα.

Ευτυχώς που υπάρχουν οι μουσικοί και η μουσική των δρόμων για να ξυπνάνε αυτά που αφήνουμε να κοιμούνται μέσα μας, μη τυχόν και ξεβολευτούμε από την επίπλαστη ησυχία μας.

ΒΕΛΙΓΡΑΔΙ (η λευκή πόλη)

Έφτασα στο Βελιγράδι ένα πρωινό του Ιούλη του 2009. Ως πτυχιούχος Πανεπιστημίου είχα κάνει αίτηση υποτροφίας για τα προγράμματα ανταλλαγών στα πλαίσια διμερών μορφωτικών συμβάσεων για θερινά μαθήματα γλώσσας και την είχαν κάνει δεκτή. Επέλεξα τη Σερβία και το Βελιγράδι, αφενός λόγω συμπάθειας προς τη συγκεκριμένη χώρα που τόσα είχε υποφέρει από τον πόλεμο, αφετέρου γιατί υπήρχαν αρκετές θέσεις αρά πιο πιθανό να με δεχτούν.

Κι επειδή ο κόσμος είναι μικρός, μία κοπέλα που συμμετείχε και παλιά σε παρόμοιο πρόγραμμα, μαζί με τη φίλη μου την Πέρη (επι τριετία διπλανή μου στο θρανίο στο Λύκειο), και η οποία επίσης θα συμμετείχε στο ίδιο πρόγραμμα, βρήκε το τηλέφωνό μου και με πήρε και κανονίσαμε να πάμε μαζί.

Το πρωινό ήταν ζεστό και φωτεινό. Πήραμε ταξί από το αεροδρόμιο μέχρι τη φοιτητική εστία. Το δωμάτιο ήταν μεγάλο με δικό του μπάνιο κι ένα κουζινάκι. Κουτσά στραβά συνεννοηθήκαμε με τον υπεύθυνο στην υποδοχή, ανεβήκαμε σε ένα λεωφορείο και βρεθήκαμε στη Φιλοσοφική Σχολή.

Για μένα η όλη εμπειρία ήταν σαν ένα μίνι erasmus. 5 χρόνια στο πανεπιστήμιο απορροφημένη στα συνδικαλιστικά και κομματικά δρώμενα ούτε που σκεφτόμουν το πρόγραμμα erasmus.Πόσο μονοδιάστατη φοιτητική ζωή έκανα! Μετά την αποφοίτηση το είχα μετανιώσει που δεν είχα ζήσει αυτή την εμπειρία. ¨Ετσι στα 28 είπα να το ζήσω σε σμίκρινση τουλάχιστον από άποψη χρόνου. Ήμουν από τους μεγαλύτερους εκεί. Τα περισσότερα παιδιά... ήταν παιδιά...18 -20 χρόνων, πάνω στην τρέλα της νιότης. Party, βόλτες, ποτό, έρωτες. Τα ζούσαν όλα και τα ζούσαν έντονα,όπως έντονα ζούνε όλοι οι νέοι σε αυτή την ηλικία, ειδικά οι φοιτητές που η μόνη τους ανησυχία είναι η εξεταστική. Παιδιά από διάφορα κράτη: Τσεχία, Ιταλία, Γαλλία, Αγγλία, Πολωνία, Ουγγαρία κλπ. Τα περισσότερα έκαναν Βαλκανικές σπουδές. Λίγοι ήμασταν αυτοι που είχαμε σπουδάσει κάτι άλλο και ήμασταν εκεί, ο καθένας για διαφορετικούς λόγους. Τα βράδια μαζευόμασταν στον κήπο της εστίας και μιλούσαμε για διάφορα. Λίγα αγγλικά, λίγα γαλλικά, λίγα σέρβικα, και πολλή παντομίμα, καταφέρναμε να συνεννοηθούμε. Όταν θέλεις πραγματικά να επικοινωνήσεις με τον άλλον η διαφορετική γλώσσα δεν αποτελεί εμπόδιο. Αυτά που εμποδίζουν την επικοινωνία είναι οι προκαταλήψεις μας, ο ρατσισμός που υποβόσκει μέσα μας, οι παρωπίδες, τα κόμπλεξ ανωτερότητας ή κατωτερότητας και οι μάσκες που φοράμε, κρύβοντας τον πραγματικό εαυτό μας, Αλλά ευτυχώς η αγάπη, η ευγένια, η καλοσύνη και το να στέκεις απέναντι στον άλλο καλοπροαίρετα πάντα ανοίγουν δρόμο. Νομίζω ότι οι ξένοι όταν ακούν Ελλάδα τα πρώτα πράγματα που τους έρχονται στο μυαλό είναι ο ήλιος, η θάλασσα και το συρτάκι. (εννοείται ότι το χορέψαμε στο πάρτυ αποχαιρετισμού)

Τα μαθήματα για εμάς τους αρχάριους ήταν 3 ώρες το απόγευμα, οπότε είχαμε όλα τα πρωινά και τα δειλινά ελεύθερα να περιπλανηθούμε στην πόλη. Από το πάρκο Kalemegdan με το κάστρο που στέκει φρουρός πάνω από το σημείο όπου συναντιούνται και αγκαλιάζονται τα δύο ποτάμια που διασχίζουν το Βελιγράδι, Δούναβης και Σάβα,

τον ζωολογικό κήπο, τον πεζόδρομο knez Mihailova γεμάτο με καφέ, μαγαζιά, βιβλιοπωλεία, και καλλιτέχνες του δρόμου,

όπου βολτάραμε συνήθως μετά το μάθημα τρώγοντας υπέροχο χύμα παγωτό (sladoled) ή νοστιμότατη pljeskavica, (σάντουιτς σε ψωμάκι με μπιφτέκι και ό,τι άλλο τραβάει η ψυχούλα σου) και καταλήγαμε πάντα στο αγαπημένο Kalemegdan, μέχρι τη μποέμικη συνοικία της Skadarlija που θύμιζε Μονμάρτη, τον υπέροχο βοτανικό κήπο και τη μεγάλη λεωφόρο Bulevar Kralja Aleksandra με τα κτίρια του Πανεπιστημίου, (Σχολές, Βιβλιοθήκη κτλ), τη συνοκία Terazije που διασχίζει η Kralja Milana, με τα ξενοδοχεία όπως το Hotel Mockva, ένα υπέροχο κτίριο των αρχών του 20ου αιώνα, το παλιό παλάτι και άλλα κρατικά κτίρια, δρόμοι που περπατούσαμε μερικές φορές όταν γυρνούσαμε με τα πόδια στην εστία, το ναό του Αγ. Μάρκου,

και τον μεγαλοπρεπή ναό του Αγίου Σάββα (Sveti Savva) τον μεγαλύτερο ορθόδοξο ναό στα Βαλκάνια,

το Βελιγράδι είναι μια πόλη ζωντανή, περήφανη και με αξιοπρέπεια. Το ίδιο είναι και οι κάτοικοί του. Ζωντανοί, υπερήφανοι παθιασμένοι και αξιοπρεπείς παρόλα τα δεινά που τράβηξαν, έναν εμφύλιο πόλεμο, έναν ανηλεή βομβαρδισμό επί 78 μέρες από τους “πολιτισμένους” Ευρωπαίους και Αμερικάνους, και μετά τη φτώχεια με έναν πληθωρισμό να έχει εκτοξεύσει τις τιμές στα ύψη και την αξία του νομίσματος να έχει ισοπεδωθεί.

Με τα κατεστραμμένα κτίρια να στέκουν πληγές ανοιχτές και τα μνημεία να θυμίζουν τις μαρτυρικές μέρες, (πχ το μνημείο για τους 16 δολοφονημένους εργαζόμενους στην κρατική τηλεόραση στις 23/4/99, στο πάρκο Tasmajdan) η Λευκή πόλη (Beograd) κατάφερε να αντέξει και να πατήσει στα πόδια της.

 Με τα  πολλά μουσεία, αδιάψευστοι μάρτυρες του παρελθόντος  Εθνικό μουσείο, εβραϊκό μουσείο, εθνογραφικό μουσείο, το μουσείο του Νίκολα Τέσλα, και φυσικά το μουσείο (πρώην γιουγκοσλαβικής) ιστορίας με ένα ολόκληρο τμήμα αφιερωμένο στον μεγάλο ηγέτη Τίτο, όπου βρίσκεται και ο τάφος του (αν είναι όντως θαμμένος εκεί), όπου ανάμεσα στα δώρα των διαφόρων ηγετών προς τον Τίτο, είναι και μια πέτρα από το φεγγάρι δώρο του Αμερικανού προέδρου Νίξον.

Και το ελληνικό ενδιαφέρον, ο πύργος Νεμπόισα όπου φυλακίστηκε και δολοφονήθηκε ο Ρήγας Φερραίος μαζί με τους καστοριανούς αδερφούς Εμμανουήλ.

Και την Ada Ciganlija ένα πάρκο αναψυχής με τεχνητή πλαζ, για βουτιές στον Σάβα.

το Βελιγράδι δε σε αφήνει να βαρεθείς. Έχει πολλά να σου δείξει και ακόμα περισσότερα να σου διδάξει. Αρκεί να πας με ανοιχτά μάτια και αυτιά.

Η εικοσαήμερη διαμονή μου στο Βελιγράδι, ήταν από τις πιο ευτυχισμένες περιόδους της ζωής μου. Με μερικά από τα παιδιά κρατήσαμε επαφή. Ευτυχώς υπάρχει το διαδίκτυο και ειδικά το facebook που βοηθάει στην επικοινωνία, όσο μακριά και αν είναι ο ένας από τον άλλο. Η γαλλιδούλα Αλίς (που την λέω μικρή μου Αλίς (ma petite Alice) -λογικό αφού την περνάω σχεδόν 10 χρόνια) γλύτωσε από θαύμα από τη σφαγή του ISIS στο θέατρο Bataclan του Παρισιού, όπου είχε πάει να δει το αγαπημένο της συγκρότημα. Τραγική ειρωνεία, στο προφίλ της πριν πάει έγραψε ότι πάει να συναντήσει το διάβολο... και όντως τον συνάντησε! Η επίσης γαλλίδα Ellie βρήκε δουλειά στη Σερβία, μετά στη Μολδαβία και στη Ρωσία, αφού στη Γαλλία είναι αδύνατο να βρει. Ο τσέχος Samuel λατρεύει το ραγκμπι και θεωρεί το ποδόσφαιρο άθλημα για αριστοκράτες... και ο αγαπημένος Marco ο ιταλό-σλοβένος ( ένα σύντομο ειδύλλιο, που ξεκίνησε διαδικτυακά, πέρασε από ένα ευτυχισμένο ανοιξιάτικο δεκαήμερο στην Ιταλία, και στις δαλματκές ακτές και κατέληξε στο χωρισμό. The fairytale gone bad. )

Είναι μερικοί τόποι, που η ενέργειά τους ταιριάζει με τη δική σου. Που σε δέχονται, σε αγκαλιάζουν, σε γεμίζουν τόσο που ακόμα και αν τους επισκέπτεσαι για πρώτη φορά, να τους νιώθεις οικείους. Μια τέτοια πόλη είναι για μένα το Βελιγράδι. Μια πόλη όμορφη, θετική, αξιοπρεπής, που ο ρυθμός της συντονίζεται με τον δικό μου και το τραγούδι της μιλάει στην καρδιά μου. Μια πόλη στην οποία ένιωσα από την πρώτη στιγμή ότι ταίριαζα απόλυτα και που θα ήθελα κάποια στιγμή να επιστρέψω. Και το μόνο που μπορώ να πω μετά από τις πλούσιες εμπειρίες που μου χάρισε είναι ένα απλό Hvala Beograd!

44 χρόνια από τη δολοφονία του Che Guevara (09/10/1967)

08/10/2011

Το πρόσωπό του έγινε αφίσα σε εκατομμύρια νεανικά (και μη) δωμάτια, έγινε πόστερ, έγινε φωτογραφία, τυπώθηκε σε δισεκατομμύρια μπλουζάκια, έγινε ενα κερδοφόρο εμπόρευμα. Ο σοσιαλιστής-ιδεαλιστής γιατρός από την Αργεντινή που συνέδεσε το όνομα του με τη μεγάλη κουβανική επανάσταση στη δικτατορία του Μπατίστα,  έγινε γρήγορα θρύλος και μετά τη δολοφο...νία του πέρασε στη σφαίρα του μύθου..  Το όνομα του έγινε τραγούδι στα χείλη των απανταχού εξεγερμένων και επαναστατημένων..

ΑΝ ζούσε σήμερα ο Τσε θα ήταν 83 ετών.. Πιθανότατα θα δυσανασχετούσε με το ανελεύθερο καθεστώς στην Κούβα του συναγωνιστή του Κάστρο, με τη φτώχεια, την πείνα, και την ομοφοβία, την εφηβική πορνεία για μια χούφτα δολάρια...  Με τον Τσάβες στη Βενεζουέλα, με την μετεξέλιξη της κομμουνιστικής Κίνας σε ανερχόμενη ιδιότυπη καπιταλιστική δύναμη. Θα έβλεπε την κατάρρευση του  Υπαρκτού Σοσιαλισμού στις χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ, εν μία νυκτί.  Θα  έβλεπε την εξέλιξη του καπιταλισμού στις ανεπτυγμένες χώρες σε εναν άκρατο νεοφιλελευθερισμό που οδηγεί τους μη προνομιούχους στη φτώχεια και στην εξαθλίωση. Θα έπαιρνε σίγουρα μέρος και θα ηγούνταν του κινήματος των αγανακτισμένων. Ίσως έκανε πορεία έξω από τη Γουόλ Στρητ.   Θα στενοχωριόταν για την χρεοκοπία της πατρίδας του της Αργεντινής. Αλλά από την άλλη ίσως και να ένιωθε υπερηφάνια για το πώς αυτή η χώρα από το απόλυτο μηδέν αρχίζει να ξαναχτίζει τον κόσμο της.
Αλλά πάλι ίσως Όχι.
Σημασία έχει που ακόμα και σήμερα 44 χρόνια μετά τη δολοφονία του  ο Τσε συνεχίζει να εμπνέει. Μπορεί λιγότερο απ' ότι παλαιότερα. Παραμένει όμως επίκαιρος. Παραμένει συνώνυμο της επανάστασης, ενάντια σε κάθε μορφή καταπίεσης.
Παραμένει EL CHE!

Περί Eurovision

22/05/2013

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, κάθε χρόνο βλέπωανελλιπώς Eurovision. Ότανμάλιστα ήμουν πιτσιρίκα με τα δυο μου αδέλφια παίρναμε χαρτί και μολύβι καιψηφίζαμε κιόλας.
Μπορεί με τα χρόνια ο διαγωνισμός να εξελίχθηκε ή μάλλον να εκφυλίστηκεσε  ένα show πολύ ή λίγο φαντασμαγορικό, μεστοιχεία κιτς, φαντεζί ή πιο φουτουριστικά και κυρίως σε έναν διαγ...ωνισμό πουαποδεικνύει την εμπορευματοποίηση της μουσικής. Το γεγονός ότι ολοένα καιπερισσότερες χώρες επιλέγουν να διαγωνιστούν με αγγλικό στίχο σε μουσική που δεθυμίζει καθόλου τη διαγωνιζόμενη χώρα, όπως επίσης και το γεγονός ότι ηψηφοφορία γίνεται κατά βάση με  πολιτικάκριτήρια (ψήφο στους γείτονες πχ) καταδεικνύει το πόσο σημαντικό είναι τοκέρδος και το πόσο ισοπεδωτικά κατά μία άποψη λειτουργεί αυτό για τη μουσική.Καταδεικνύει επίσης ότι ο θεσμός μόνο ενωτικά δε λειτουργεί.

Επιπροσθέτως δε στην αγωνία τους κάποιες χώρες να πάρουν τηνπρωτιά στέλνουν το βαρύ πυροβολικό, δηλαδή ονόματα με μεγάλη ιστορία στο χώροτης μουσικής, με κομμάτια όμως  αμφιβόλουποιότητας. πχ Bonnie Tyler,Patricia Kaas κτλ…
Το «άρτος και θεάματα» είναι ένας αποτελεσματικός τρόπος νακρατά τον κόσμο καθηλωμένο, αποχαυνωμένο, μακριά από επικίνδυνες για το σύστημασκέψεις. Τα ποσά δε που δαπανώνται κάθε χρόνο για το συγκεκριμένο σόου,οργάνωση και συμμετοχή, είναι,  στηνεποχή της μεγάλης κρίσης που βιώνει όλη η Ευρώπη, τουλάχιστον σκανδαλώδεις καιπροκλητικά.
Στη Eurovision, ως θεσμός, αν θέλαμε πραγματικά να είναιένας πανευρωπαϊκός διαγωνισμός τραγουδιού και μουσικής, που θα συμβάλλειαποτελεσματικά στην προώθηση και εμπέδωση της φιλίας και της ειρήνης, μέσα απότον πολιτισμό, ήτοι παρουσίαση διαφορετικής κουλτούρας, μουσικής παιδείας καιιστορίας, πολυγλωσσία, θα έπρεπε, κατά την ταπεινή μου άποψη, κάθε χώρα νασυμμετέχει με τραγούδι στη γλώσσα της, συνοδευόμενο από παραδοσιακή έθνικμουσική, συνυφασμένη με την κουλτούρα της χώρας Τα flamenco της Ισπανίας, τα Fado της Πορτογαλίας, η tarantella  της Iταλίας, η γκάιντα και τα φλάουτα της Ιρλανδίας, τα βαλς τηςκεντρικής Ευρώπης, τα χάλκινα των Βαλκανίων, και για να έρθουμε και στα καθ’ημάς, μπαγλαμαδάκια, μπουζουκάκια,  λύρες Κρητικές και ποντιακές, κλαρίνα, ρυθμοί νησιώτικοι, ηπειρώτικοι,ρουμελιώτικοι κοκ . Ό,τι θυμίζει και κλείνει μέσα του την Ελλάδα. (Γι’ αυτό μουάρεσε η φετινή συμμετοχή μας με τον Αγάθωνα και τους Κόζα Μόστρα. Γιατί μεεξαίρεση το ρεφρέν, το τραγούδι ήταν κατά 90% ελληνικό με μουσική που θύμιζεΒαλκάνια και Ελλάδα.)
Γιατί λοιπόν εξακολουθώ να βλέπω Eurovision; Πέρα από το ότι στιςδύσκολες στιγμές που βιώνουμε, χρειαζόμαστε μικρές ανάσες ξεγνοιασιάς, υπάρχειμία αλήθεια, υποκειμενική βέβαια. Και αυτή είναι ότι εκτός που αγαπώ τημουσική, συχνά πυκνά ανάμεσα στα μουσικά κομμάτια αμφιβόλου ποιότητας, τις extreme ή κιτς παρουσιάσεις,τα φαντεζί ενδύματα των artists(ή την παντελή απουσία τους), λάμπουν κάτι μουσικά διαμαντάκια που μας αφήνουνάφωνους στη θεϊκή μελωδία τους. Κομμάτια που τα ακούς και απλά νιώθεις τυχερόςπου στήθηκες 2 ώρες μπροστά στο χαζοκούτι, ανεχόμενος τη μετριότητα, μέχρι να έρθειη στιγμή να ακούσεις τη μαγεία. όπως πχ –προσωπική επιλογή- το Nocturne τωνSecretGarden με το οποίο η Νορβηγία είχε κερδίσει το θεσμό το 1995. 
Η μουσική (πρέπει να) μιλάει κατευθείαν στην καρδιά σου. Κιαν ακόμα δε καταλαβαίνεις τους στίχους, μια φωνή αισθαντική, ωραία και καθαρή που τη συνοδεύει μία θεϊκή μελωδία θααγγίξει την ψυχή σου, φωτίζοντας για λίγο τη ζωή,  προκαλώντας συναισθήματα ή  ξυπνώντας σου αναμνήσεις. Και τότε πολύεύκολα θα πεις:  And the twelve points go to….